Dit is de beste schnaps ter wereld, had de Oostenrijkse stoker me verzekerd. Kristalhelder bergwater, de sappigste peren van de Alpen, eeuwenlang overgeleverde kennis van zaken, het mooie flesje was de meer dan veertig euro zeker waard. Mijn vader was opgetogen met zijn geschenk, en meldde me een paar weken later blij dat de hele fles erdoor was gejaagd op een gezellige kaartavond met vrienden. Ik weet dat hij zich geweldig heeft geamuseerd en ben tevreden dat mijn cadeau daartoe heeft bijgedragen. Maar ik was ook een beetje teleurgesteld. In mijn fantasie had hij af en toe, na een stressvolle of net heel fijne dag, met de ogen dicht en de voeten omhoog genoten van een glaasje van het peperdure levenswater. Dat is namelijk wat ik zou doen, als ik schnaps niet verschrikkelijk vies vond. Ik heb ondertussen mijn les geleerd. Mijn vader krijgt na elke reis nog altijd grappa, schnaps of jenever cadeau, maar veel geld geef ik er niet meer aan uit.
...