Het resultaat van dat virus is dat slechts 10 % van het wereldwijde inkomen in handen is van vrouwen en dit cijfer is ook meteen de oorzaak van zo goed als alle ellende voor heel veel vrouwen op deze planeet.

Niet voor mij. Ik ben een totaal gepriviligeerde witte rijke vrouw. Mijn inkomen is misschien wel hoger dan dat van mijn man, wie weet? Men vraagt me zelfs om mijn mening te schrijven over die internationale vrouwendag. Wie ben ik dan wel om te weten hoe die grote ongelijkheid voelt?

Maar het is niet omdat ik het niet niet persoonlijk onderga dat het er niet is. Steeds opnieuw gaat het over machtsmisbruik en het zit overal. In onze huiskamers die gepoetst worden door andere minder westerse en minder witte vrouwen, in alle alleenstaande moeders die in armoede leven, in de vrouwen die gestalkt en misbruikt worden, in die ongewenste tienerzwangerschappen, in onze kerken, onze synagogen, onze moskeën, in onze systemen, in onze leiders, in onze buiken, in dat kind dat we dragen, in die afhankelijkheid, in die gedwongen huwelijken, in die dwaze obsesssie van onze maagdelijkheid, in ons zijn.

Internationale vrouwendag voelt voor mij als een doekje voor het bloeden. Een heel kleine troostprijs. Ik vraag graag een eeuw terug om dan hopelijk wereldwijd, voor om het even welk geslacht, aan 100 procent gelijke rechten te komen. Die dag meemaken zou echt een feest zijn.

Het resultaat van dat virus is dat slechts 10 % van het wereldwijde inkomen in handen is van vrouwen en dit cijfer is ook meteen de oorzaak van zo goed als alle ellende voor heel veel vrouwen op deze planeet. Niet voor mij. Ik ben een totaal gepriviligeerde witte rijke vrouw. Mijn inkomen is misschien wel hoger dan dat van mijn man, wie weet? Men vraagt me zelfs om mijn mening te schrijven over die internationale vrouwendag. Wie ben ik dan wel om te weten hoe die grote ongelijkheid voelt? Maar het is niet omdat ik het niet niet persoonlijk onderga dat het er niet is. Steeds opnieuw gaat het over machtsmisbruik en het zit overal. In onze huiskamers die gepoetst worden door andere minder westerse en minder witte vrouwen, in alle alleenstaande moeders die in armoede leven, in de vrouwen die gestalkt en misbruikt worden, in die ongewenste tienerzwangerschappen, in onze kerken, onze synagogen, onze moskeën, in onze systemen, in onze leiders, in onze buiken, in dat kind dat we dragen, in die afhankelijkheid, in die gedwongen huwelijken, in die dwaze obsesssie van onze maagdelijkheid, in ons zijn. Internationale vrouwendag voelt voor mij als een doekje voor het bloeden. Een heel kleine troostprijs. Ik vraag graag een eeuw terug om dan hopelijk wereldwijd, voor om het even welk geslacht, aan 100 procent gelijke rechten te komen. Die dag meemaken zou echt een feest zijn.