Internationale Vrouwendag is nog altijd van belang vanwege het simpele feit dat er nog altijd ongelijke kansen zijn voor mannen en voor vrouwen op verschillende vlakken. Juridisch gezien zijn de kansen wellicht gelijkgetrokken, de praktische uitwerking is anders. Er bestaat nog altijd een loonkloof tussen mannen en vrouwen. Het is voor vrouwen nog altijd moeilijker om door te dringen op hoge posities. En het idee bestaat nog altijd dat ze daar zelf voor verantwoordelijk zijn, in plaats van dat het systeem dat is.

Dat verschil in kansen begint al op het moment dat een vrouw nog een foetus is. Een moeder die denkt dat ze een meisje in haar buik heeft, beoordeelt de bewegingen van het kind anders dan wanneer ze denkt dat het een jongen is. Na de geboorte krijgt het meisje meteen een roze mutsje op in het ziekenhuis, een vrouwennaam, vaak roze slingers enzovoort.

Het idee leeft nog altijd dat vrouwen zelf verantwoordelijk zijn voor ongelijkheid

'Wat maakt een kleur of naam nou uit', kan je denken. Maar het is meer dan alleen een kleur: het gaat om het totale verwachtingspatroon dat kleeft aan het zijn van een meisje (of jongen). Is de baby een meisje, dan ligt bij de geboorte al vast dat ze waarschijnlijk emotioneler zal zijn, minder goed zal inparkeren, van zichzelf zal denken dat ze minder goed in wiskunde en techniek is, thuis meer zal schoonmaken en de kans dat ze ooit premier zal worden is vele male kleiner dan wanneer ze geboren zou zijn met een penis tussen de benen.

Internationale Vrouwendag legt de nadruk op de rechten van de vrouw. Paradoxaal genoeg zal het de vrouwenrechten goed doen wanneer er veel minder onderscheid zal worden gemaakt tussen jongens en meisjes, en veel minder de nadruk wordt gelegd op de verschillen tussen die twee.

Internationale Vrouwendag is nog altijd van belang vanwege het simpele feit dat er nog altijd ongelijke kansen zijn voor mannen en voor vrouwen op verschillende vlakken. Juridisch gezien zijn de kansen wellicht gelijkgetrokken, de praktische uitwerking is anders. Er bestaat nog altijd een loonkloof tussen mannen en vrouwen. Het is voor vrouwen nog altijd moeilijker om door te dringen op hoge posities. En het idee bestaat nog altijd dat ze daar zelf voor verantwoordelijk zijn, in plaats van dat het systeem dat is. Dat verschil in kansen begint al op het moment dat een vrouw nog een foetus is. Een moeder die denkt dat ze een meisje in haar buik heeft, beoordeelt de bewegingen van het kind anders dan wanneer ze denkt dat het een jongen is. Na de geboorte krijgt het meisje meteen een roze mutsje op in het ziekenhuis, een vrouwennaam, vaak roze slingers enzovoort. 'Wat maakt een kleur of naam nou uit', kan je denken. Maar het is meer dan alleen een kleur: het gaat om het totale verwachtingspatroon dat kleeft aan het zijn van een meisje (of jongen). Is de baby een meisje, dan ligt bij de geboorte al vast dat ze waarschijnlijk emotioneler zal zijn, minder goed zal inparkeren, van zichzelf zal denken dat ze minder goed in wiskunde en techniek is, thuis meer zal schoonmaken en de kans dat ze ooit premier zal worden is vele male kleiner dan wanneer ze geboren zou zijn met een penis tussen de benen. Internationale Vrouwendag legt de nadruk op de rechten van de vrouw. Paradoxaal genoeg zal het de vrouwenrechten goed doen wanneer er veel minder onderscheid zal worden gemaakt tussen jongens en meisjes, en veel minder de nadruk wordt gelegd op de verschillen tussen die twee.