Waarom een eigen kookboek terwijl er al een overaanbod is? 'Ik heb de laatste jaren een kleine transformatie ondergaan en heel wat vrouwen - en ook mannen - wilden graag weten hoe ik dat gedaan had. Mijn reactie was: misschien moet ik het gewoon delen, in de vorm van een kookboek, zodat je direct aan de slag kunt. Vier jaar geleden heb ik De Voedselzandloper van Kris Verburgh gelezen en dat heeft heel mijn denkwijze over voeding veranderd. Toen ik het zelf wilde toepassen, kwamen net de kookboeken van Pascale Naessens uit - ideaal dus, en het werkte nog ook.'
...

Waarom een eigen kookboek terwijl er al een overaanbod is? 'Ik heb de laatste jaren een kleine transformatie ondergaan en heel wat vrouwen - en ook mannen - wilden graag weten hoe ik dat gedaan had. Mijn reactie was: misschien moet ik het gewoon delen, in de vorm van een kookboek, zodat je direct aan de slag kunt. Vier jaar geleden heb ik De Voedselzandloper van Kris Verburgh gelezen en dat heeft heel mijn denkwijze over voeding veranderd. Toen ik het zelf wilde toepassen, kwamen net de kookboeken van Pascale Naessens uit - ideaal dus, en het werkte nog ook.' Twee jaar geleden liet Nathalie zich helemaal binnenstebuiten keren. Ze liet zich niet alleen op voedselintoleranties onderzoeken, maar ook een mammografie, botscan en hartscan uitvoeren. 'Ik had mijn voedingspatroon dan wel omgegooid, maar vroeg me af of mijn lichaam wel optimaal werkte. Zo kwam ik bij die voedselintoleranties uit. Ik ging eten volgens wat mijn lichaam wel of niet kan verteren. Vroeger was slanker worden het belangrijkste streefdoel, dat is de voorbije jaren weggevallen omdat mijn lichaam vanzelf volgde. Ik was altijd al een jojo - perfect voor mijn job, dat wel - zo kon ik makkelijk bijkomen om bijvoorbeeld Danni Lowinski te spelen. Maar eenmaal voorbij de 35 merk je dat er wat verandert. Als ik op mijn 25ste in een bepaalde jurk wou passen, dan at ik bij wijze van spreken een week niet en ik kon erin. Ik vind het heel fijn dat die druk nu weg is, ik werd er eigenlijk heel zenuwachtig van. Uiteindelijk betekent dat cijfer op de weegschaal totaal niets, het draait om hoe je in je vel zit. De focus is ook volledig naar mijn binnenkant verschoven: ben ik wel goed bezig en kan ik, als ik geluk heb en geen ernstige ziekte krijg, tot mijn 85ste met veel energie blijven leven zoals nu?' Ze vertrok op tour met Meskens in Motown, sowieso geen sinecure om dan gezond te eten. 'Ik vond een jonge chef, Rembert Notte van Cruydt, die zonder opleiding, puur op zijn talent, aan de slag was en die 100% volgens mijn voedselallergieën kookte. Ik wou natuurlijk de crew niet lastigvallen met mijn problemen, dus moest het gewoon superlekker eten zijn, zonder dat ze merkten dat er bepaalde ingrediënten ontbraken. Als ik ooit een boek maak, zal het met Rembert zijn, dacht ik bij mezelf. Ik ben zelf geen chef, ik ben een foodie en hou van eten, al heel mijn leven. Daar draait het boek om: hoe kan je een bourgondiër zijn op een verantwoorde manier? Er staan veel vegan recepten in, maar ik eet nog altijd vis en vlees. Het weerspiegelt mijn persoonlijkheid: ik ben niet alleen actrice of tv-gezicht, er is altijd dat eclectische. Door de combinatie van verschillende soorten informatie heb ik iets gevonden wat voor mij werkt. Wat niet wil zeggen dat ik niet af en toe moe ben of dat ik superwoman word. Maar veel mensen in mijn omgeving die mijn voorbeeld gevolgd zijn, ondervinden er wel de voordelen van.' Nathalie heeft net de opnames afgerond van De laatste 24 uur, een nieuw VTM-programma van zes afleveringen dat vanaf november wordt uitgezonden. 'Het programma draait om de stelling: 'Je hebt nog slechts 24 uur te leven, maar we gaan er een prachtige dag van maken'. De deelnemers hebben toegezegd om 24 uur met mij door te brengen. Het is een heel mooie en waardevolle oefening en de reacties achteraf waren ook echt positief. Je beseft dat niets vanzelfsprekend is. Als je gezond bent, moet je elke dag met twee handen grijpen, dankbaar zijn voor wat je nog mag meemaken en voor de mensen rondom je. Het programma draait ook rond vragen als: 'Heb ik het allemaal wel goed gedaan in dit leven?', 'Zijn er dingen waar ik spijt van heb?', 'Moet ik op mijn laatste dag nog met iemand gaan praten of sorry zeggen over iets?', 'Heb je wel voldoende tegen je kinderen gezegd dat je ze graag ziet?' Er komt natuurlijk ook wat avontuur en fun bij kijken, maar het is af en toe ook heel emotioneel. Pas op, het is geen zwaar, dramatiserend programma over de dood, het gaat meer over het leven vieren.' Heeft ze dan nog wel tijd voor zichzelf, met al die nieuwe projecten? 'Ik heb inderdaad een drukke zomer gehad: een boek geschreven, de Motown-zomertour voltooid, het tv-programma opgenomen. Met de jaren probeer ik toch - en ik moet toegeven dat het niet altijd lukt - eens nee te zeggen. In die veertien jaar dat ik bezig ben, slaag ik er pas het laatste anderhalf jaar in om tijd te maken voor mezelf en de mensen die ik graag zie. Het programma komt dan ook heel erg vanuit mezelf. Ik probeer te leven alsof elke dag de laatste zou kunnen zijn. Het lukt steeds beter en daar ben ik heel blij om.' Nathalie is ook een rasechte Antwerpenaar: 'Ik voel me wel een sinjoor, ik ben een echt stadskind. Ze zeggen van Antwerpenaren dat het chauvinisten zijn, maar ik denk dat elke stadsmens dat is, of hij nu in Brussel, Antwerpen of Gent woont. Iedereen heeft een speciale band met de stad waar hij of zij is opgegroeid. Antwerpen was een grote speeltuin om in op te groeien. We woonden in de bibliotheek waar mijn moeder conciërge was, dus echt in het midden van de stad. De Meir was maar een boogscheut ver. Ik denk dat je er wel sneller 'opgroeit', dat je eerste cafébezoek bijvoorbeeld vroeger aanbreekt dan in een dorp. Daar hebben ze dan weer Chiro of Scouts, terwijl wij op de pleintjes met de skateboarders rondhingen.' Haar favoriete buurt wisselt. 'Soms zijn dat bepaalde wijken, soms pleintjes - zoals het H. Conscienceplein waar ik veel met vriendinnen heb gespeeld of de Meir, die maar weinig geheimen heeft voor mij en waar we altijd rond het fonteintje hingen. Met de jaren heb ik ook andere buurten ontdekt. De stad beweegt enorm, kijk naar het Eilandje, dat nog steeds evolueert.'