Vaak lees je in kranten dingen die je liever niet gelezen zou hebben. Een enkele keer lees je er dingen die je liever niet gemist zou hebben. In De Morgen hebben ze De vragen van Proust, bijvoorbeeld. Elke maandag wordt een BV (m/v) onderworpen aan een kruisverhoor. 'Bent u een goede vriend?' 'Welk dier zou u willen zijn?' 'Wat is uw goorste fantasie?'
...

Vaak lees je in kranten dingen die je liever niet gelezen zou hebben. Een enkele keer lees je er dingen die je liever niet gemist zou hebben. In De Morgen hebben ze De vragen van Proust, bijvoorbeeld. Elke maandag wordt een BV (m/v) onderworpen aan een kruisverhoor. 'Bent u een goede vriend?' 'Welk dier zou u willen zijn?' 'Wat is uw goorste fantasie?' Die goorste fantasie, dat gaat nog, maar er zijn zot veel BV's (m/v) van wie mij gestolen kan worden of ze een kangoeroe willen zijn of een sprinkhaan. De beste interviews zijn echter meestal die waarvoor ik mijn weerzin eerst moet overwinnen. Zoals onlangs dat met Lynn Wesenbeek. Ik heb haar altijd een konijn gevonden dat even ver van mij af stond als, laat ons zeggen, een Range Rover Evoque op het dorpsplein van Sint-Martens-Latem. Lynn (56) beklaagde zich terecht over de leeftijdsdiscriminatie in onze samenleving. Toen ik doorlas, bleek zij een ziel die door de jaren gerijpt is. Ik vernam hoe ze haar moeder op haar eenentwintigste is kwijtgeraakt. Dat schept een band, aangezien ik mijn vader verloor toen ik zeventien was. Het onderscheidt je van alle mensen van wie papa het gras nog komt maaien als ze al veertig zijn. Lynns vader was tien jaar geleden overleden. 'Maar ik heb nog de tijd gehad om uit te leggen hoezeer hij mij gekwetst had', zei ze. 'Hij heeft dat ook wel begrepen en toegegeven, wat heel belangrijk is voor de verwerking. Als de ander je gevoel erkent en spijt betuigt, doet dat heel veel. Dat geldt trouwens in elke relatie.' Ik dacht aan een vrouw die eronder leed dat ik haar gevoel niet erkende en geen spijt betuigde. Ik stuurde haar een foto van de krantenpassage in kwestie. 'Het is wellicht dat wat jij bedoelt hè?', schreef ik erboven. 'Ja', antwoordde ze sober. 'Het is dat wat ik bedoel.' 'Wel, hierbij dan: het spijt me oprecht als ik je niet altijd zorgvuldig heb behandeld. Ik weet dat je mij graag zag en dat je erg je best gedaan hebt. Ik zag jou ook graag - maar ik ben een mens met fouten en gebreken en wat therapeuten zo vreselijk noemen: een rugzakje. Het spijt me als ik jou met dat rugzakje om de oren heb geslagen.' Er verscheen een emoji die lachte als een boer met kiespijn. 'Die bagage heb ik nooit erg gevonden', reageerde ze. 'Maar waarom doe je dat dan, als je mij graag zag?' Daar moest ik even over nadenken. 'Je doet dat niet met opzet', schreef ik toen. 'Je stelt opeens vast dat je het gedaan hebt. Het is zoiets als dronken iemand aanrijden en vluchtmisdrijf plegen. Niemand denkt vooraf: ik ga vanavond eens dronken iemand aanrijden en vluchtmisdrijf plegen.' Er verscheen een emoji die zijn tanden bloot lachte. Het is waar dat zij een pure ziel is. Qua meligheid kon het echter wel gaan voor vandaag. Het was nog maar 7u15 in de ochtend en ik had van de wereld al een beetje een betere plek gemaakt. Hoog tijd om koffie te gaan zetten. 'In de Chinese dierenriem ben ik een Tijger en daar kan ik goed mee leven', zei Lynn nog. (lacht), stond er tussen haakjes. Het was lang geleden dat ik voor een ver konijn van 56 zoveel sympathie had gevoeld.