'Amai, die vindt zichzelf heel wat.' Elke vrouw, hoe ambitieus of feministisch ook, herkent zichzelf in deze gedachte. Ik zou liegen als ik zei dat ik het zelf nooit gedacht heb. En soms doe ik dat nog, wanneer mijn eigen onzekerheid de kop op steekt. Sterker nog, vroeger kon ik hier echt afgunstig van worden. Wanneer ik een andere vrouw online zag boomen dacht ik bij mezelf 'pfff'. Ik werd er wat ongemakkelijk van, slechtgezind, zelfs. Omdat een andere vrouw de plek innam die ik stiekem eigenlijk ook wilde. Onbewust volgde er dan schaamte omdat ik zelf nog niet sta waar zij staat. Hoe durft ze? Zomaar even laten zien wat er mogelijk is, en mij zo met de neus op de feiten drukken dat ik zelf nog niet genoeg heb klaargespeeld in mijn leven? Hoe durft die andere vrouw wat ik niet durf? Strijden we nog altijd met onze 'zusters' om een plek in te nemen die de maatschappij eigenlijk niet voorzien had voor vrouwen? Of zijn we die tijd voorbij en zijn wij het misschien die onszelf grenzen opleggen? Zijn we elkaar als vrouwen (per ongeluk) aan het ondermijnen?

Het succes van andere vrouwen kan intimiderend zijn

Het succes van andere vrouwen kan intimiderend zijn. Want dan moeten we toegeven dat we nog niet alles hebben gedaan om zelf vooruit te geraken. De waarheid is: we kunnen allemaal wat een andere vrouw kan. En toch laten we ons intimideren. Sterker nog, zouden we elkaar wat meer steunen en aanmoedigen, dan zouden we nog groter kunnen zijn. Wanneer we iemand anders haar licht aansteken, wordt ons eigen licht niet minder fel. Het vuur dat diep binnenin ons brandt, kan nooit gedimd worden door iemand anders. Kortom: kan zij het? Dan kan jij het ook.

En ik wil dit ook opentrekken buiten de gebieden waarin vrouwen 'verwacht' worden goed te zijn. Want wanneer een vrouw een baby krijgt of trouwt, liken we massaal haar succes. Terecht! Maar tegelijkertijd volgen er een pak minder likes wanneer een vrouw haar eigen zaak start, veel geld verdient of promotie maakt.

Ik durf te stellen dat dit deels ligt aan het feit dat die laatste successen 'minder' democratisch goedgekeurd zijn door de maatschappij. We zijn in navolging van de strijd van onze voorouders een halte te vroeg gestopt. Sinds 1900 mogen getrouwde vrouwen zelf een spaarrekening beheren. Sinds 1948 hebben vrouwen algemeen stemrecht. Sinds 1958 mogen we zelf beslissingen nemen over ons werk. Sinds 1974 hebben moeders evenveel te zeggen over de opvoeding van hun kinderen als de vader. Dat is allemaal nog niet zo lang geleden. En daar werd enorm hard voor gestreden.

Ons werk bestaat er in 2021 in om elkaar groter te maken

Onze voormoeders hebben zo hard gevochten voor onze vrijheid, maar nu laten wij er als vrouwen ons door vangen en denken we dat ons werk gedaan is. Dat klopt niet. Ons werk is nog niet gedaan, we zijn klaar voor de volgende stap. Die stap is misschien minder tastbaar dan een stemrecht verkrijgen, maar daarom niet minder belangrijk. Waar vrouwen eerder streden om gelijkwaardig te worden beschouwd aan een man, gaat de strijd nu om onze eigenwaarde: het bereiken van ons volste potentieel.

Ons werk bestaat er in 2021 in elkaar groter te maken. Elkaars licht harder te laten branden. Elkaar te steunen in onze dromen. Onze overgrootmoeders, grootmoeders en moeders hebben broodnodige veranderingen mee gecreëerd in de vorige eeuw: de vrouw tegen de patriarchie. Gaan wij nu in deze eeuw de verandering binnen de vrouwen zelf zijn? Gaan wij elkaar opnieuw onvoorwaardelijk steunen en helpen om groter te worden? Gaan we even luid klappen en 'liken' voor een promotie op het werk als voor een vrouw die net moeder geworden is? Gaan we evenveel reageren op stories over het opstarten van een nieuw bedrijf als het opvoeden van een puppy? Maar vooral, gaan we het onszelf toelaten te gaan voor onze eigen dromen en hier ook mee naar buiten te treden? Zonder dat kleine stemmetje ons te laten tegenhouden? Gaan we stoppen met onze eigen grootste vijand te zijn?

We verdienen het allemaal om ons eigen licht groter te maken. En dat start in onszelf. Het is tijd dat we het onszelf gunnen ons licht fel te laten branden. Dat is de echte bakermat van verandering, die verandering van ons eigen perspectief. Een andere vrouw haar succes neemt ons eigen potentiële succes niet weg. Wat zij kan, kan jij ook. En wanneer jouw vuur sterk brandt, ben jij de toorts die alweer een andere vrouw haar vlam kan aansteken. Let's be unapologetically big, together.

Laten we dit jaar Internationale Vrouwendag gebruiken om andere vrouwen nog harder te steunen, om nog luider te klappen, en om zelf nog luider te zijn over onze grootste wensen en dromen.

'Amai, die vindt zichzelf heel wat.' Elke vrouw, hoe ambitieus of feministisch ook, herkent zichzelf in deze gedachte. Ik zou liegen als ik zei dat ik het zelf nooit gedacht heb. En soms doe ik dat nog, wanneer mijn eigen onzekerheid de kop op steekt. Sterker nog, vroeger kon ik hier echt afgunstig van worden. Wanneer ik een andere vrouw online zag boomen dacht ik bij mezelf 'pfff'. Ik werd er wat ongemakkelijk van, slechtgezind, zelfs. Omdat een andere vrouw de plek innam die ik stiekem eigenlijk ook wilde. Onbewust volgde er dan schaamte omdat ik zelf nog niet sta waar zij staat. Hoe durft ze? Zomaar even laten zien wat er mogelijk is, en mij zo met de neus op de feiten drukken dat ik zelf nog niet genoeg heb klaargespeeld in mijn leven? Hoe durft die andere vrouw wat ik niet durf? Strijden we nog altijd met onze 'zusters' om een plek in te nemen die de maatschappij eigenlijk niet voorzien had voor vrouwen? Of zijn we die tijd voorbij en zijn wij het misschien die onszelf grenzen opleggen? Zijn we elkaar als vrouwen (per ongeluk) aan het ondermijnen?Het succes van andere vrouwen kan intimiderend zijn. Want dan moeten we toegeven dat we nog niet alles hebben gedaan om zelf vooruit te geraken. De waarheid is: we kunnen allemaal wat een andere vrouw kan. En toch laten we ons intimideren. Sterker nog, zouden we elkaar wat meer steunen en aanmoedigen, dan zouden we nog groter kunnen zijn. Wanneer we iemand anders haar licht aansteken, wordt ons eigen licht niet minder fel. Het vuur dat diep binnenin ons brandt, kan nooit gedimd worden door iemand anders. Kortom: kan zij het? Dan kan jij het ook. En ik wil dit ook opentrekken buiten de gebieden waarin vrouwen 'verwacht' worden goed te zijn. Want wanneer een vrouw een baby krijgt of trouwt, liken we massaal haar succes. Terecht! Maar tegelijkertijd volgen er een pak minder likes wanneer een vrouw haar eigen zaak start, veel geld verdient of promotie maakt.Ik durf te stellen dat dit deels ligt aan het feit dat die laatste successen 'minder' democratisch goedgekeurd zijn door de maatschappij. We zijn in navolging van de strijd van onze voorouders een halte te vroeg gestopt. Sinds 1900 mogen getrouwde vrouwen zelf een spaarrekening beheren. Sinds 1948 hebben vrouwen algemeen stemrecht. Sinds 1958 mogen we zelf beslissingen nemen over ons werk. Sinds 1974 hebben moeders evenveel te zeggen over de opvoeding van hun kinderen als de vader. Dat is allemaal nog niet zo lang geleden. En daar werd enorm hard voor gestreden.Onze voormoeders hebben zo hard gevochten voor onze vrijheid, maar nu laten wij er als vrouwen ons door vangen en denken we dat ons werk gedaan is. Dat klopt niet. Ons werk is nog niet gedaan, we zijn klaar voor de volgende stap. Die stap is misschien minder tastbaar dan een stemrecht verkrijgen, maar daarom niet minder belangrijk. Waar vrouwen eerder streden om gelijkwaardig te worden beschouwd aan een man, gaat de strijd nu om onze eigenwaarde: het bereiken van ons volste potentieel.Ons werk bestaat er in 2021 in elkaar groter te maken. Elkaars licht harder te laten branden. Elkaar te steunen in onze dromen. Onze overgrootmoeders, grootmoeders en moeders hebben broodnodige veranderingen mee gecreëerd in de vorige eeuw: de vrouw tegen de patriarchie. Gaan wij nu in deze eeuw de verandering binnen de vrouwen zelf zijn? Gaan wij elkaar opnieuw onvoorwaardelijk steunen en helpen om groter te worden? Gaan we even luid klappen en 'liken' voor een promotie op het werk als voor een vrouw die net moeder geworden is? Gaan we evenveel reageren op stories over het opstarten van een nieuw bedrijf als het opvoeden van een puppy? Maar vooral, gaan we het onszelf toelaten te gaan voor onze eigen dromen en hier ook mee naar buiten te treden? Zonder dat kleine stemmetje ons te laten tegenhouden? Gaan we stoppen met onze eigen grootste vijand te zijn? We verdienen het allemaal om ons eigen licht groter te maken. En dat start in onszelf. Het is tijd dat we het onszelf gunnen ons licht fel te laten branden. Dat is de echte bakermat van verandering, die verandering van ons eigen perspectief. Een andere vrouw haar succes neemt ons eigen potentiële succes niet weg. Wat zij kan, kan jij ook. En wanneer jouw vuur sterk brandt, ben jij de toorts die alweer een andere vrouw haar vlam kan aansteken. Let's be unapologetically big, together.Laten we dit jaar Internationale Vrouwendag gebruiken om andere vrouwen nog harder te steunen, om nog luider te klappen, en om zelf nog luider te zijn over onze grootste wensen en dromen.