'Wil je iets drinken? Misschien heb je ook graag een sesamkoekje?' Het is meteen duidelijk dat Yara Al-Adib (28), die intussen al drie en een half jaar in Belgie vertoeft, een geboren gastvrouw is. Ze ontvangt mij met zichtbaar plezier in haar zaak op de Gitschotellei in Borgerhout.

Haar Syrische cateringbedrijf From Syriah With Love is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk te noemen. In plaats van professionele chefs aan te nemen, besloot Al-Adib beroep te doen op een viertal Syrische huisvrouwen. Het team voorziet zo bijna dagelijks lekkere Syrische afhaalmaaltijden en gerechten voor trouwfeesten en andere events.

Na drie jaar vanuit haar eigen keuken het bedrijfje op te starten - 'chaotisch en slecht voor de teamspirit' zal ze die manier van werken later noemen - kon ze via een crowdfundingactie in april haar eigen zaak openen in Antwerpen. 'Op die manier kon ik meteen zien of de mensen uit de buurt zo'n zaak zagen zitten', legt Al-Adib uit. 'Ik vroeg om 15.000 euro en had op twintig dagen tijd al 16.000 verzameld. Zij die doneerden kregen een gratis afhaalmaaltijd in ruil. De meeste sponsors kwamen uit de buurt. Dat vond ik een goed teken.'

Moeders kunnen zich het moeilijkst integreren. Ze komen zelden buiten en hebben als kerntaak de zorg voor hun gezin, waardoor ze weinig tot niet in contact komen met Belgen.

Yara Al-Adib

Je stelde een team samen uit huisvrouwen. Hoe heb je hen gevonden?

YARA AL-ADIB: Dat gebeurde allemaal heel toevallig. Eén van hen ontmoette ik op de tram. Ik had aan haar uiterlijk gezien dat ze Syrisch was en we zijn aan de praat geraakt. Via een Facebookgroep voor vluchtelingen kwam ik in contact met de tweede chef en via via leerde ik nog twee Syrische huisvrouwen kennen.

Waarom was het voor jou zo belangrijk dat je team uit huisvrouwen bestond?

AL-ADIB: Syrische huisvrouwen zijn de beste koks! Ik had ook hoogopgeleide vrouwen kunnen zoeken, maar die vinden normaal gezien gemakkelijker een job. De reden dat ik From Syriah With Love wilde opstarten, was omdat ik me probeerde voorstellen hoe moeilijk het is om aan werk te geraken wanneer je als vluchteling geen diploma of talenkennis hebt. (Al-Adib werkte voordien als designer in Koeweit, nvdr.) Moeders kunnen zich bovendien ook het moeilijkst integreren. Ze komen zelden buiten en hebben als kerntaak de zorg voor hun gezin, waardoor ze weinig tot niet in contact komen met Belgen. De man wordt namelijk nog steeds als de broodwinner gezien.

Heb je hen dan makkelijk kunnen overtuigen om deze cateringjob erbij te nemen?

AL-ADIB: (lacht) Wel, ze waren in het begin nogal sceptisch. Na enkele opdrachten geloofden ze nog steeds niet dat dit iets blijvends was. Een van mijn chefs zei na elk evenement: 'Yara, het was fijn om met jou te werken.' Alsof het een afscheid was. Ik vertelde haar dat dit niet het einde was, maar het begin van een mooie samenwerking. Dat was nieuw voor hen, want ze hadden nog nooit gewerkt. Niet alleen verdienden ze nu geld voor hun gezin, maar voelden ze zich ook terug productief en nuttig.

Waren hun echtgenoten even sceptisch?

AL-ADIB: Ik was heel bang van hun reacties. Tot op vandaag zijn het in hun gezinnen de vrouwen die het brood op de plank brengen. Ze verdienen geen miljoenen, uiteraard, maar wel genoeg om hen te onderhouden. Normaal gezien zorgt de man daarvoor, dus in hun huishoudens zijn de rollen omgekeerd. Ik was bang van hun jaloezie, maar ook van hun macht. Ze zijn nog steeds dominant in de familie. Dus heb ik hen ook aangeboden voor mij te werken, om te tonen dat ik niet tegen hen ben. Niemand zei uiteraard ja, want ze zagen het als een vrouwenorganisatie.

Dit is voor je chefs hun eerste echte job. Brengt dat bepaalde moeilijkheden met zich mee?

AL-ADIB: Ze snijden hun groenten nog steeds als huisvrouwen. (lacht) Soms zou ik willen dat ze wat sneller werken, maar ze zijn geen professionele chefs en daar moet ik rekening mee houden. Zo maken ze ook zelden gebruik van de vaatwasser omdat ze het gewoon zijn om met de hand te doen. Dat is niet altijd even efficiënt natuurlijk. Verder begrijpen ze het ook niet altijd als ik wat strenger optreed. Dan vragen ze of ik boos ben. Ik vertel hen dan dat ik vriendschap en emoties aan de kant moet zetten om professioneel te zijn.

(stiller) Ik merk dat ze soms worstelen met hun nieuwe leven, omdat ze naast hun job ook thuis hun gezin moeten onderhouden. Daardoor heb ik er ook voor gekozen om een cateringbedrijf en geen Syrisch restaurant op te richten. Dat zou niet haalbaar zijn op deze manier.

Hoe verloopt hun integratie? Spreken ze bijvoorbeeld zelf ook met de klanten?

AL-ADIB: Dat groeit. Soms zorg ik ervoor dat ik expres niet in de zaak ben zodat ze wel moeten communiceren met klanten. (knipoogt) In de keuken praten we Arabisch. Anders zou het echt onmogelijk zijn. (lacht) Nederlands is natuurlijk ook niet zo eenvoudig om te leren, hè?

Hoe zie je From Syriah With Love nog evolueren?

AL-ADIB: Ik wil heel graag groeien en ambassadeurs zoeken om in een volgende stad een tweede vestiging te openen. Waar? (denkt na) Gent liefst. In Vlaanderen zijn er nog steeds veel sceptische reacties op vluchtelingen, en ik vind het leuk om die meningen bij te sturen. Ik gebruik eten om die te veranderen. We hebben de mensen die geen problemen hebben met vluchtelingen al overtuigd. Nu nog de andere groep. En dat is niet altijd eenvoudig.

We hebben de mensen die geen problemen hebben met vluchtelingen al overtuigd. Nu nog de andere groep.

Yara Al-Adib

Vertel.

AL-ADIB: We zijn cateraar geweest voor de Arenberg. Mensen hadden dus eigenlijk geen keuze in wat ze konden eten en dat leverde de nodige fronsen op. (imiteert) 'Huh, wat is dat?!' Ik besloot me dan extreem open en optimistisch op te stellen. 'Wil je eens proberen?' Mensen hebben soms een duwtje in de rug nodig om iets nieuws te proberen. In het algemeen heb ik eigenlijk nog geen problemen gehad met racistische reacties.

Voor de leken onder ons: wat mogen Vlamingen zich bij die Syrische keuken voorstellen?

AL-ADIB: Het is een heel gezonde keuken, vooral bestaand uit groenten en is bijzonder kleurrijk. Als je onze buffetten ziet, zijn die behoorlijk eclectisch. Aubergine gebruiken we héél veel. Van jam tot baba ganoush(spread van aubergines, nvdr.) : we gebruiken de groente zo vaak dat we er geregeld om lachen. Het is verder een heel herkenbare keuken en niet eng om te proberen. We werken niet met overdreven sterke smaken. Met dank aan chefs als Yotam Ottolenghi geraakt het woord ook eenvoudiger verkondigd. (lacht) Veel Belgische chefs beginnen bovendien dingen over te nemen uit de Midden-Oosterse keuken. Die openheid is heel fijn.

Je beweert dat het introduceren van de Syrische keuken in België eenvoudiger is dan in sommige andere landen. Hoezo?

AL-ADIB: Belgen proberen in het algemeen graag nieuwe dingen uit. In Italië of Spanje zou men veel conservatiever reageren. Die nieuwsgierigheid in België heeft ertoe bijgedragen dat onze zaak kon groeien. En niet alleen door jullie voorliefde voor lekker eten, maar omdat mensen het doel achter From Syriah With Love echt willen steunen.