Chef Magalie Verbaet staat weer achter potten en ik juich, want ik ben bevooroordeeld. De borden in Ossip, Verbaets vorige restaurant in Berchem, spraken mij heel erg aan: ze waren rustig, ontdaan van onnodig spektakel, subtiel en zorgend. Eten dat zich over je ontfermt. Maar de zaak lag buiten de stad en had lange tijd enkel een menuformule, wat snel binnenspringen niet evident maakte. De vreugde is dus groot als blijkt dat Verbaet terug is met een nieuw, laagdrempelig concept: een lunchrestaurant op de benendenverdieping van het Maurice Verbaet Art Center. Ee...

Chef Magalie Verbaet staat weer achter potten en ik juich, want ik ben bevooroordeeld. De borden in Ossip, Verbaets vorige restaurant in Berchem, spraken mij heel erg aan: ze waren rustig, ontdaan van onnodig spektakel, subtiel en zorgend. Eten dat zich over je ontfermt. Maar de zaak lag buiten de stad en had lange tijd enkel een menuformule, wat snel binnenspringen niet evident maakte. De vreugde is dus groot als blijkt dat Verbaet terug is met een nieuw, laagdrempelig concept: een lunchrestaurant op de benendenverdieping van het Maurice Verbaet Art Center. Een galerij in het voormalige gebouw van de Antwerpse Waterwerken, gewijd aan Belgische naoorlogse kunst. Het menu van Tapta leent zich tot flexibel eten. Geen opgelegde formats maar vrije keus uit hapjes, kleine of grote gerechten en desserts. In de namiddag een taartje en een koffie, een sandwich als snelle lunch of wat hapjes met een glas natuurlijke wijn. Wie zin heeft kan natuurlijk ook all the way gaan met voor-, hoofd- én nagerecht. De hoge witte eetruimte onttrekt je aan de drukte van de stad en loopt over in de galerij. Je blik wordt afwisselend naar de tentoongestelde kunstwerken en de open keuken getrokken. Cosmopolitischer wordt het niet in Antwerpen. De combinatie van zoete tomaten en watermeloen afgewerkt met krokante bloedworst en een beetje schapenyoghurt (15 euro) levert een zomers gerecht in balans. De slakjes aan de overkant komen met een frisse groene jus zoals je die kent van een paling in 't groen en worden extra nootachtig door een boekweitcrumble (12 euro). Lichte, smaakvolle gerechten die op alle juiste knoppen duwen. Daarna komt de dagsuggestie op tafel: een stevig stuk rode poon met zachte spitskool, jonge blaadjes boerenkool, komkommer en huisgemaakte zure augurken (24 euro). Zacht, fris en zuiver. De minuscule bouchotmosselen (18 euro) zijn intens van smaak en overklassen zonder moeite de grotere Zeeuwse exemplaren. De dipsaus met Vadouvankruiden overstemt het subtiele zilt niet, maar gedraagt zich gedienstig en laat de mosselen schitteren. De soep wordt uit het emaillen bord opgeslurpt. Als dessert kiezen we een taartje met bramen (8,5 euro). Het brosse zanddeeggebakje wordt voor onze neus opgevuld met slagroom en citroencrème door Verbaets rechterhand Milan Steyvers, met wie ze destijds samen in sterrenzaak Dôme werkte. Afgewerkt met forse bramen en krokant eiwit-schuim is dit dessert perfect in zijn eenvoud. Tapta is stijlvol zonder pretentie en nodigt uit tot doordeweeks escapisme. Magalie Verbaet blijft bij haar sobere, subtiele keuken die verrast door slimme combinaties. Bij het buitenstappen wou ik maar één ding: de volgende dag terug komen. En dat heb ik gedaan ook.