Traditie wordt trend

Net nu de wijntechnologie spectaculaire vooruitgang heeft geboekt, grijpen steeds meer wijnbouwers terug naar een eeuwenoud recipiënt om wijn in te vergisten en/of te laten rijpen: amforen van gebakken klei. Ze vervangen de traditionele vaten van eikenhout. Tot nu toe waren amforen vooral bekend van de orange wines (witte wijnen die me...

Net nu de wijntechnologie spectaculaire vooruitgang heeft geboekt, grijpen steeds meer wijnbouwers terug naar een eeuwenoud recipiënt om wijn in te vergisten en/of te laten rijpen: amforen van gebakken klei. Ze vervangen de traditionele vaten van eikenhout. Tot nu toe waren amforen vooral bekend van de orange wines (witte wijnen die met de schil worden vergist en daardoor oranje kleuren), maar ze worden net zo goed voor witte en rode wijnen gebruikt. Al voor onze jaartelling werden amforen gebruikt in het antieke Griekenland, zowel voor de gisting en rijping als het vervoer en de bewaring van wijn. Pas in de eerste eeuw na Christus introduceerden Romeinse wijnhandelaren houten vaten. De meeste wijn werd toen over zee vervoerd, een gevaarlijk avontuur: duizenden amforen liggen nog op de zeebodem, afkomstig van scheepswrakken. En ook op het Europese vasteland werden resten van duizenden amforen teruggevonden. Wijnmakers die met amforen werken, willen terug naar de pure smaak van wijn. Houten vaten geven immers een vanilleachtige smaak en bittere tannine af aan de wijn. Amforen doen dat niet, terwijl de wijn toch, zoals in een houten vat, van de uitwisseling van zuurstof geniet, waardoor hij soepeler, homogener en beter geschikt voor bewaring wordt. Het vervaardigen van amforen is een kunst die haast verdwenen was. Alleen in Georgië, een bakermat van onze wijncultuur, waren er nog amforenmakers actief. Daar spreekt men van 'qvevri' in plaats van de Griekse term 'amforen'. De laatste jaren zien we in Europa de kunst van het amforen maken heropleven. Twee Belgen richtten in Hongarije een amforenbedrijfje op. thehungarianamphoraproject.com