'Er is niks dat me zoveel stress bezorgt als koken voor gasten. Daarom doe ik het ook nooit. Maar het kan niet meer zijn dat zelfs mijn eigen familie niet bij mij kan komen eten. Het 'bier en kip'-menu leek me ideaal om mee uit mijn comfortzone te stappen: doenbaar en met niet al te exotische ingrediënten - alhoewel gedroogde hibiscus en kardemompeulen nog nooit in mijn keuken te vinden waren. Verschillende dingen maak ik op voorhand. De hibiscuslimonade, het garnalenmengsel voor op de toastjes, de salade van spitskool en het dessertbeslag. Gaandeweg groeit mijn zelfvertrouwen. De toastjes worden gretig (en wat morsig) binnengespeeld en de kruidige hibiscuslimonade is een hit! Maar dan loopt het mis. Mijn kip, zorgvuldig uitgezocht bij een toppoelier, wordt maar niet gaar. Twee uur lang zullen mijn gasten op hun hapje vlees zitten wachten. Tegen dat de vogel niet meer roze ziet vanbinnen, zijn alle side dishes op. Een historische m...

'Er is niks dat me zoveel stress bezorgt als koken voor gasten. Daarom doe ik het ook nooit. Maar het kan niet meer zijn dat zelfs mijn eigen familie niet bij mij kan komen eten. Het 'bier en kip'-menu leek me ideaal om mee uit mijn comfortzone te stappen: doenbaar en met niet al te exotische ingrediënten - alhoewel gedroogde hibiscus en kardemompeulen nog nooit in mijn keuken te vinden waren. Verschillende dingen maak ik op voorhand. De hibiscuslimonade, het garnalenmengsel voor op de toastjes, de salade van spitskool en het dessertbeslag. Gaandeweg groeit mijn zelfvertrouwen. De toastjes worden gretig (en wat morsig) binnengespeeld en de kruidige hibiscuslimonade is een hit! Maar dan loopt het mis. Mijn kip, zorgvuldig uitgezocht bij een toppoelier, wordt maar niet gaar. Twee uur lang zullen mijn gasten op hun hapje vlees zitten wachten. Tegen dat de vogel niet meer roze ziet vanbinnen, zijn alle side dishes op. Een historische mislukking waar ik nog jaren aan herinnerd zal worden door mijn verwanten, die me leren dat de gaartijd verandert als je de kip rechtstreeks van de ijskast in de oven steekt, en mijn spontane ingeving om wat zoeteaardappelfrieten een verdieping hoger te laten meebakken, bleek ook al geen goed idee. Het pittige recept zelf werd wel gesmaakt. Net als de vruchtencobbler achteraf. Alleen jammer dat ik daar het bakpoeder vergeten was. We koken om te leren.' Met dank aan poelier Hermans, Abdijstraat 265, 2020 Antwerpen, abdijstraat.com 'Ik ben klassiek Frans geschoold in de keuken en geef vaak en graag etentjes, maar als er vegan vrienden komen eten, vind ik het moeilijk om te beslissen wat ik ga maken. Het 'tofoe & co'-menu was dus net wat ik zocht. De rokerige oesterzwammen met geroosterd rijstpoeder waren verrassend en de gebrande prei was makkelijk om te maken, maar zeer smaakvol. Om ervoor te zorgen dat je geen vlees of vis mist, hebben je groenten veel smaak nodig. Dat lukte hier prima. Laat ons eerlijk zijn: tofoe is wat smaakloos, en ik wist tot voor kort eigenlijk niet goed wat ik ermee kon doen. Maar met een heerlijke marinade, een krokant korstje én die saus met soja voor een zoute toets heeft iedereen ervan gesmuld. Onze zoon van tweeënhalf kraaide ' kipkipkip' en wilde zelfs meer. Hij kreeg wel de pikante maposaus niet, die was net iets te heftig voor zijn jonge palet. De ' onderstebovencake' met bloedsinaasappel was makkelijk én verrassend met een bodem vol amandelmelk. Het was een succes, de gerechten hebben echt gescoord en dat is toch ook belangrijk als je er al dat werk in hebt gestoken. Als ik een etentje geef, maak ik vaak stoofpotjes of gerechten die in de oven kunnen zodat ik tijd bij de gasten kan doorbrengen. Hier moesten 's avonds nog een paar dingen gebeuren, maar echt moeilijk was het niet. Wij koken sowieso een avond per week Aziatisch, dus we hadden zelfs bijna alle ingrediënten in huis. Ik heb me braaf aan dit menu gehouden, maar er zaten in elk menu van Diner wel gerechten die ik wil uitproberen. En die tofoe ga ik zeker nog eens maken.' 'Kaas en wijn, dat doen we wel vaker. Alleen, meestal brengt iedereen dan iets mee van de supermarkt. Nu mocht het wat fancyer zijn', lacht Martha, die in Brussel architectuur studeert. Voor haar eenentwintigste verjaardag nodigde ze een tiental vrienden uit en koos het kaas-en-wijndiner. 'Ook omdat dit me haalbaar lijkt. Ik kook graag voor mijn kotgenoten, maar zo'n etentje met veel mensen heb ik nog nooit gedaan. Deze keer heb ik zelfs de tafel mooi gedekt. Ik was van plan om de vijgenconfituur met verse laurier te maken, maar ontdekte iets te laat dat die drie dagen moet opstijven, dus heb ik het gehouden bij de noten met chili en bruine suiker, de crackers en de salade van gepofte druiven. De crackers waren leuk om te maken, een beetje zoals koekjes bakken. Ook de noten waren makkelijk. Het grappige is dat iedereen onder de indruk was, terwijl het maar vijf minuten werk was. We hebben de noten bij het aperitief van picon vin blanc gegeten, maar ook bij de kaas. Ook al waren het er veel, ze waren op het einde van de avond allemaal op. Net als de crackers. Het aperitief viel ook in de smaak, misschien omdat we vaak spritz drinken en dat er wel een beetje op leek. Het was wel duur, die twee flessen drank. Als salade bij de kaas koos ik voor de gepofte druiven. Mijn mama maakt ook soms druiven in de oven, en zo'n tros had iets van een Romeins stilleven. Ze smaakten fris, wat lekker was bij al die kaas, alleen heeft niemand van de salade gegeten waar de druiven op lagen. Het was wel wat werk voor iemand met mijn kookervaring, maar toch leuk om te doen. Last minute kwamen er nog extra mensen en er was toch genoeg voor iedereen. Ik ga dat nog doen.'