In Amerika kijkt een beetje liefhebber van lekkere dranken al lang niet meer vreemd op wanneer je over piquette begint, maar in onze contreien is het drankje vooralsnog een nobele onbekende. Tijd om daar verandering in te brengen, of niet?

Geen wijn

First things first: piquette is geen wijn. Aan die definitie voldoen immers enkel dranken die gemaakt zijn met druivensap. Piquette neemt wel de draad op waar de wijnmakerij hem doorgaans laat vallen: bij de druivenschillen. Die worden in de meeste gevallen weggegooid na het persen van de druiven, maar niet zo bij piquettemakers: zij vergisten de schillen samen met water en eventueel wat suiker tot er een lichtbruisende, wijnachtige drank met een alcoholpercentage van zo'n 5% ontstaat.

Het drankje wordt al eeuwen gemaakt, maar is in onze streken onvindbaar in zelfs de beste drankenwinkel. Piquette stoken mag immers wel, maar het verkopen is illegaal in Europa. Het hele reilen en zeilen rond wijn is in erg strikte wetten gegoten en één daarvan luidt als volgt: 'Piquette, voorzover de vervaardiging ervan door de betrokken lidstaat wordt toegestaan (zelfs dat was in Frankrijk verboden tot 2003, red.), mag slechts voor distillatie of voor consumptie door de individuele wijnboer en diens gezin worden gebruikt.'

Achterliggende reden is het tegengaan van fraude. Wijn is immers, als luxeproduct waarvoor betrekkelijk veel geld betaald kan worden, een geliefkoosd doelwit voor malafide producenten. Om consumenten ervoor te behoeden dat ze 'wijn' kopen waar geen druppel druivensap in zit, werd de verkoop van producten als piquette dan maar meteen helemaal verboden.

Dat is echter het kind met het badwater weggooien, aldus de Nederlandse urban winery Chateau Amsterdam. De stedelijke wijnmakers noemen piquette op hun website de ontdekking van de eeuw en startten prompt een petitie om de drank wel algemeen verkrijgbaar te maken. Toch wachtten oprichter Remy Harrewijn en de zijnen niet op toelating om aan de slag te gaan. Ze kochten her en der druivenschillen en brouwden een eerste lading van 40.000 flessen.

Smaaktest

Wij bemachtigden één fles daarvan (dat illegaal handeltje staat open en bloot op internet; voor 9,50 euro en een smak leverkosten kan je een fles aan huis laten bezorgen) en schotelden het drankje voor aan een testpanel van vier personen. Dit zijn hun proefnotities.

Je hoeft je neus niet al te diep in een glas piquette van Chateau Amsterdam te steken om een nostalgische geur te bespeuren: die van klassieke grenadine. Dat maakt het team proevers al wat bang, en dat gevoel wordt bevestigd door het eerste mondgevoel: de eerste smaak is behoorlijk zoet, en schept de verwachting van een nakende ontgoocheling door een plakkerig drankje. Als bij wonder verdwijnt dat gevoel echter wanneer je die eerste slok doorslikt: dan transformeert de drank in een zurige, bijna droge drank die meer doet denken aan cider dan aan wijn. In de nasmaak detecteert het testpanel van dienst opnieuw een zweem van die zoete grenadinesmaak, maar overheerst wel een fris gevoel.

Het verdict? Piquette is een zeer te pruimen fris-zurig drankje, dat we inderdaad goed vinden thuishoren op een zomers terras. Het past helemaal in de herwonnen interesse voor zurige dranken, en heeft zijn verhaal nog eens mooi meegenomen: een circulair product dat je eigenlijk helemaal niet hoort te drinken, kan bijna niet anders dan lekker smaken.

In Amerika kijkt een beetje liefhebber van lekkere dranken al lang niet meer vreemd op wanneer je over piquette begint, maar in onze contreien is het drankje vooralsnog een nobele onbekende. Tijd om daar verandering in te brengen, of niet? First things first: piquette is geen wijn. Aan die definitie voldoen immers enkel dranken die gemaakt zijn met druivensap. Piquette neemt wel de draad op waar de wijnmakerij hem doorgaans laat vallen: bij de druivenschillen. Die worden in de meeste gevallen weggegooid na het persen van de druiven, maar niet zo bij piquettemakers: zij vergisten de schillen samen met water en eventueel wat suiker tot er een lichtbruisende, wijnachtige drank met een alcoholpercentage van zo'n 5% ontstaat. Het drankje wordt al eeuwen gemaakt, maar is in onze streken onvindbaar in zelfs de beste drankenwinkel. Piquette stoken mag immers wel, maar het verkopen is illegaal in Europa. Het hele reilen en zeilen rond wijn is in erg strikte wetten gegoten en één daarvan luidt als volgt: 'Piquette, voorzover de vervaardiging ervan door de betrokken lidstaat wordt toegestaan (zelfs dat was in Frankrijk verboden tot 2003, red.), mag slechts voor distillatie of voor consumptie door de individuele wijnboer en diens gezin worden gebruikt.'Achterliggende reden is het tegengaan van fraude. Wijn is immers, als luxeproduct waarvoor betrekkelijk veel geld betaald kan worden, een geliefkoosd doelwit voor malafide producenten. Om consumenten ervoor te behoeden dat ze 'wijn' kopen waar geen druppel druivensap in zit, werd de verkoop van producten als piquette dan maar meteen helemaal verboden. Dat is echter het kind met het badwater weggooien, aldus de Nederlandse urban winery Chateau Amsterdam. De stedelijke wijnmakers noemen piquette op hun website de ontdekking van de eeuw en startten prompt een petitie om de drank wel algemeen verkrijgbaar te maken. Toch wachtten oprichter Remy Harrewijn en de zijnen niet op toelating om aan de slag te gaan. Ze kochten her en der druivenschillen en brouwden een eerste lading van 40.000 flessen. Wij bemachtigden één fles daarvan (dat illegaal handeltje staat open en bloot op internet; voor 9,50 euro en een smak leverkosten kan je een fles aan huis laten bezorgen) en schotelden het drankje voor aan een testpanel van vier personen. Dit zijn hun proefnotities.Je hoeft je neus niet al te diep in een glas piquette van Chateau Amsterdam te steken om een nostalgische geur te bespeuren: die van klassieke grenadine. Dat maakt het team proevers al wat bang, en dat gevoel wordt bevestigd door het eerste mondgevoel: de eerste smaak is behoorlijk zoet, en schept de verwachting van een nakende ontgoocheling door een plakkerig drankje. Als bij wonder verdwijnt dat gevoel echter wanneer je die eerste slok doorslikt: dan transformeert de drank in een zurige, bijna droge drank die meer doet denken aan cider dan aan wijn. In de nasmaak detecteert het testpanel van dienst opnieuw een zweem van die zoete grenadinesmaak, maar overheerst wel een fris gevoel. Het verdict? Piquette is een zeer te pruimen fris-zurig drankje, dat we inderdaad goed vinden thuishoren op een zomers terras. Het past helemaal in de herwonnen interesse voor zurige dranken, en heeft zijn verhaal nog eens mooi meegenomen: een circulair product dat je eigenlijk helemaal niet hoort te drinken, kan bijna niet anders dan lekker smaken.