Dit is hoe ik het altijd gedroomd heb." Organisator Didier Bastiaens glundert terwijl hij zijn gasten ontvangt op de binnenplaats van een oude schachtbok. Buiten swingen de temperaturen de pan uit, er is geen wolk te bespeuren en een uniek stukje natuur wacht als locatie voor zijn rondreizende dinerconcept. Het is de eerste keer dat een tafel wordt gedekt boven op de begroeide mijnterril van het beschermde natuurrreservaat Connectera in Maasmechelen. Een honderdtal gastronomen wordt er samengebracht voor een vijfgangendiner op basis van producten uit de streek.
...

Dit is hoe ik het altijd gedroomd heb." Organisator Didier Bastiaens glundert terwijl hij zijn gasten ontvangt op de binnenplaats van een oude schachtbok. Buiten swingen de temperaturen de pan uit, er is geen wolk te bespeuren en een uniek stukje natuur wacht als locatie voor zijn rondreizende dinerconcept. Het is de eerste keer dat een tafel wordt gedekt boven op de begroeide mijnterril van het beschermde natuurrreservaat Connectera in Maasmechelen. Een honderdtal gastronomen wordt er samengebracht voor een vijfgangendiner op basis van producten uit de streek. Chef vandaag is Koen Verjans, het jonge kooktalent van sterrenrestaurant Innesto (Houthalen-Helchteren). Zijn voortreffelijke hapjes zetten meteen de toon. Taco van Limburgs rund met vintage tomaat, een toastje noordzeekrab met komkommer en Thaise curry, en rijstcracker met makreel en avocado doen de smaakpapillen tintelen. Intussen nippen we van een glaasje uitstekende Pinot Brut 2014 van Aldeneyck, het wijndomein gelegen in het schilderachtige Maasdorpje Aldeneik. "Ik heb het natuurpark al verschillende keren bezocht, maar ik raak er nooit op uitgekeken", lacht een van de gasten, terwijl we door het gebied gegidst worden en beginnen aan de klim van de terril. Langs de wandelroute is het genieten van het weidse, groene landschap. "Van Limburgers wordt weleens gezegd dat ze traag op gang komen, maar we hebben het voordeel dat we heel wat dingen niet verknoeid hebben", klinkt het in de groep. "Daardoor is er tijd voor bezinning om doordacht te plannen. Zo stouwen we niet alles overhaast vol met moderne gebouwen. Less is more." Aangekomen op het hoogste punt, komen we ogen tekort. De meterslange tafel staat opgesteld op een houten terrasconstructie. Daarachter heuvels, bospercelen, uitgestrekte waterplassen en vergezichten tot Nederland en Duitsland. Het panorama is indrukwekkend. Ook voor deze editie heeft iedereen een eigen bord voor een andere gast meegebracht met op de onderkant een spreuk. Dat breekt het ijs. Terwijl het voorgerecht wordt geserveerd - quinoasalade met kort gegrilde tonijn en lokale jonge groenten -, ontspinnen zich leuke gesprekken in het diverse gezelschap. Dat de meesten elkaar niet kennen, is algauw niet meer merkbaar. Als tussengerecht eten we kabeljauw, gegaard in papillot, met Maaslandse asperges en afgewerkt met hollandaisesaus. Daarna volgt Haspengouwse beef, ook kort gegrild op de barbecue en geserveerd met chimichurri, gegrilde groentjes en dik gesneden frieten. Alle gerechten worden op tafel gezet om te delen. Sharing is caring, het schept huiselijkheid, brengt geanimeerde gesprekken op gang en bevordert een ongedwongen sfeer. Tussen de gangen door wordt er ruim de tijd genomen om van deze locatie te genieten. "Ik heb al op vele plekken getafeld, maar deze ervaring is zo uniek. Het gevoel van geluk op dit moment is moeilijk te beschrijven", aldus een tafelgenoot. Emoties die loskomen, ook dat is Vrienden van de Smaak. Zowel het dessert, een taartje met Limburgse aardbeien op een bodem van sablé Bréton, als de geweldige zonsondergang worden fel gesmaakt. De gelukzalige gezichten van de gasten zijn een beeld om nooit meer te vergeten.