Cathérine Ongenae
Cathérine Ongenae
Knack-medewerkster
Column

15/07/16 om 13:58 - Bijgewerkt om 13:59

We moeten niet sterk zijn, we zijn het al

'Het zou dom zijn om te denken dat het niet zal gebeuren. Is dat angst zaaien? Nee, dat is de realiteit onder ogen zien. Het is nog lang niet voorbij.' Knack-medewerkster Cathérine Ongenae reageert op de aanslag in Nice.

We moeten niet sterk zijn, we zijn het al

© Getty Images/iStockphoto

Je wordt wakker, je krijgt koffie aangereikt. Hij zegt: 'Er was een aanslag.' In een kuststad.

Hoe een mens dan terugvalt op primaire behoeften. Je wil je ogen sluiten en opnieuw die diepe diepe slaap vinden waar je net uit ontwaakte.

Je dissocieert, hijst het kind in speelkleren die vanavond vol modder zullen hangen. Legt haar uit dat haar rokjes klaar liggen om mee te nemen naar zee. Wij gaan ook naar een kuststad. Je smeert boterhammen met choco en steekt een zak chips in haar rugzak, want straks vieren ze een feestje om de vakantie in te luiden.

'Ik wil daar liever niet over nadenken', zei ze. Het was een week na de aanslagen in Brussel, en ik vroeg haar of ze geen schrik had om naar de hoofdstad af te zakken. Ergens had ze gelijk. Je kunt je niet laten tegenhouden. Rechtveren en verder gaan, het is soms sterker dan onszelf en gelukkig maar. Maar dat was niet de reden waarom ze liever niet aan de terreur werd herinnerd.

Ze zei niet: 'Ik wil niet bang zijn.'

Ze zei: 'Ik ben te bang om het me voor te stellen.'

Nochtans is het niet moeilijk om het je voor te stellen. Terreur is aanwezig in ons leven, en die terreur manifesteert zich net zo goed op vakantieplekken als in metrostations. En ik denk dat we er rekening mee moeten houden dat het zich ook zal manifesteren op scholen, op bedrijven, op straat. Het zou dom zijn om te denken dat het niet zal gebeuren. Is dat angst zaaien? Nee, dat is de realiteit onder ogen zien. Het is nog lang niet voorbij.

Delen

We moeten niet sterk zijn, we zijn het al.

Waar ik bang voor ben, en waar ik niet aan durf te denken: de toekomst van mijn dochter. De wereld van onze kinderen. Toxisch.

'Is er een recept om dit verteerbaar te maken?', vraagt een vriendin op Facebook. Dat is dan weer iets anders. Ik geloof dat het recept 'leven' heet. Niet het softe, wollige leven, maar het taaie leven. Het leven dat zich hardnekkig wortelt, zoals zaadjes dat kunnen, en zich een weg baant tussen spleten van beton.

We moeten niet sterk zijn, we zijn het al.

Onze partners