Runner's high

Ik loop sinds een tijdje. Nee, ik weet ook niet waarom. Lopen is iets wat je gewoon doet, punt. Lopen is saai, lopen is lastig, je gaat er vreselijk van zweten, krijgt er een weinig flatterende kop van, en je houdt er een berg extra was aan over. Gelukkig van het soort dat niet hoeft gestreken te worden.

Mijn loopstijl verraadt bovendien dat ik eigenlijk niet gemaakt ben om te lopen. Mijzelf in een occasionele winkelruit zien passeren, bewijst: mijn kont komt effectief pas twee volle tellen later in beeld dan mijn hoofd. Anders gezegd: de kop wil wel mee, maar mijn lijf heeft daar een frontaal tegen indruisende mening over.
Waarom zou ik dus lopen?

Omdat het hijgen ’s ochtends ter hoogte van de koffieautomaat – de trap naar het redactielokaal, daar werden naar mijn gevoel elke nacht stiekem een paar treden bij gemetseld – sindsdien aanzienlijk minder tijd in beslag neemt. Ik hoef dus niet meer te wachten tot mijn eerste koffie koúd is vooraleer de redactie binnen te zeilen.
Maar verder? Meer spiermassa gekweekt? Niet dat het opvalt. Een heupontsteking opgelopen, dat wel. Euvel dat intussen is opgelost, weliswaar door het dragen van inlegzooltjes. Hou het stil.
Omdat de douche nadien zo’n deugd doet? Alsof ik voordien ooit twijfelde aan het genot van een warme waterstraal.
Omdat je dan kan deelnemen aan een trendy massaloop? Laat die ‘massa’ mij nu niet zo erg aanspreken. En toen ik mij vorig jaar toch tot bij de startlijn van Knacks Ladies Run – de 11 km nog wel - liet manoeuvreren, beving mij ter plekke een aanval van claustrofobie zoals ik er al lang geen meer beleefd had. Het moet gezegd, na een halve kilometer veroverde elke loopster tot mijn opluchting haar eigen paar vierkante meters ruimte, en nog eens acht kilometer verder wenste ik zelfs uit de grond van mijn hart dat ik niet zo godsverlaten alleen naar de finish had hoeven strompelen.

Het gedeelte ‘lopen’ in de kwart triatlon voor trio’s in Brugge liet ik mij op krak dezelfde wijze aanpraten. En ja, ik kwam opnieuw aan. Al kijk ik sindsdien met heel andere ogen naar de kasseien, en had ik mijn arrivé persoonlijk liever niet op het reuzenscherm op de Markt geprojecteerd gezien. Want wie mij kent, wéét dat ik gemakkelijk rood aanloop. Maar wie dat niet weet, moet gedacht hebben dat ik vervolgens in ijltempo met een ambulance ben afgevoerd geworden.

Ik zou het natuurlijk om het fameuze runner’s high kunnen doen? Het bestáát volgens de wetenschap, ik heb het opgezocht. Het is bewezen dat het lichaam na een zware en langdurige inspanning meer endorfines aanmaakt. En endorfines zijn chemische stoffen die pijn onderdrukken en gevoelens van geluk en blijdschap veroorzaken. Ik kan na drie volle jaren rond Brugge draven alleen maar vaststellen dat mijn lijf blijkbaar geen spoortje endorfine bevat.

Nee, eerlijk? Die 40 zat er voor iets tussen. De tennisracket had ik er al een paar jaar eerder bij neergelegd. Vanwege moeilijk te combineren met het werk. Een veld reserveren diende steeds vroeger te gebeuren, maar aan dat reservatieschema lieten interviews, persconferenties en deadlines zich weinig gelegen. En als er dan toch geen interview af te nemen, persconferentie bij te wonen of deadline te halen was, stond mijn hoofd er niet naar. Een dochter erbij leidde tot een jaar waarin ik voor mijn 160 euro lidgeld slechts vier keer het tennisveld van dichtbij zag.

Maar géén sport in combinatie met graag leven begon tol te eisen. Het werd dus lopen. Omdat het moest van mijn weegschaal. Omdat het haalbaar gebleken is om toch twee keer per week een sessie tussen werk, gezin en vrienden in te schuiven. En omdat de zus die trouw naast mij loopt – net iets flukser dan ik want sportiever en vijf jaar jonger -, precies weet welke wortel mij voor te houden. Op vrijdagavond klinkt dat bijvoorbeeld als “nog even doorbijten, straks drinken we er een gigantische weekendaperitief op”.

Nancy Boerjan