The Kids Wanna Rock

Ah, de jeugd, de jeugd! Mijmeringen boven de afwasbak. Over de zegeningen van de jonge jaren.

Ei zo na was het gebeurd. Het scheelde werkelijk geen haar. Bijna was ik beginnen te dansen. Niet dat iemand er last van zou hebben gehad, maar een 41-jarige die helemaal alleen, op zijn pantoffels en met de vaatdoek zwierend, in zijn eigen keuken staat rond te springen, het had toch een ietwat gênant beeld opgeleverd.

Reden voor die plotse opstoot van blijdschap waren The Kids, de oude Antwerpse punkers die de Radio 1 Sessies van The Scabs mochten openen, als eregasten van de rockers uit Diest. "Waarom behoren die gasten niet tot ons collectieve geheugen?",  bedacht ik toen Mariman en zijn zootje hun onversneden adrenaline door de boxen van mijn overjaarse keukenradiootje joegen. Op datzelfde Panasonictoestel draaide ik een kwarteeuw geleden al cassettes van The Stooges, The Ramones en The Sex Pistols. Een rijtje waarin The Kids nochtans zonder blikken of blozen zouden mogen plaatsnemen. Maar de herinnering aan ‘onze’ punks reikt bij de meesten niet verder dan There Will Be No Next Time, en misschien, met wat geluk, Fascist Cops. We hebben ze gemist, besloot ik na hun set van amper een kwartier, waarin ze als echte punkrockers zowat hun halve oeuvre wisten te proppen. We hadden een monument pal in onze eigen achtertuin, en we zagen het niet.

Wat volgde, was een rondje onversneden nostalgie. Guido Belcanto mocht onder andere nog aantreden, en daarna was het natuurlijk de beurt aan The Scabs zelf. Zestien was ik, toen ik voor mijn verjaardag mijn radiocassettespeler kreeg. Heel wat van de hitjes die uit het toen nog blinkend nieuwe toestel klonken, waren nog maar net op vinyl geperst, en opwindend. Nu rollen dezelfde songs als klassiekers van een vorige generatie uit een oud en gedeukt bakje, dat de sporen draagt van vele verhuizingen. Naar mijn gevoel is het nog maar net geleden, en toch lijkt het al zo ouderwets, hoe we in de weer waren met cassettes en pick-ups. En blij uitkeken naar De Nachtradio van de openbare omroep, zodat er eindelijk ook na twaalven meer dan geruis en gepiep uit je toestel kwam. There’s nothing on my radio, zong Guy Swinnen nog, net voor ik ging slapen. Al viel dat deze avond toevallig wel behoorlijk goed mee.

Goed anderhalve week later luister ik op Studio Brussel naar de top veertig van de jaren negentig. Het is de soundtrack van mijn coming of age. Ik ben alleen thuis met mijn dochtertje van veertien maanden, dat me verwonderd aankijkt als ik meezing met Lenny Kravitz. “Kom Roosje, we gaan dansen.” Eerst gebeurt er niets, maar dan begint ze, met één hand aan de stoel om niet om te vallen, min of meer ritmisch op en neer te bewegen op de muziek. Met een verbaasd-geamuseerde blik in de ogen: hee, op deze rare geluiden lukt het ook, het hoeft niet per se de Plopdans te zijn. Het is vreemd te beseffen dat zij zich aan de andere kant van de jeugd bevindt. Dat wat voor mij al een heel eind achter de rug ligt, voor haar nog lang niet staat te gebeuren. De nummers waarop zij over veertig jaar nostalgisch zal terugkijken, moeten nog worden geschreven. Haar toekomstige rockhelden zijn misschien maar net, of niet eens, de luiers ontgroeid. Het radiootje dat de muziek van haar leven zal spelen, moet nog worden gemaakt.

En dan is het genoeg voor Roos. Gedecideerd neemt ze haar loopwagentje, en stapt op wankele beentjes weg. De jeugd tegemoet. Waar ik me met rasse schreden van verwijder. En zo hoort het ook.

Jan Haeverans