Het Bal der Bals

We zaten naast elkaar op een – ik geef het toe – bijzonder saaie persconferentie. Nu ken ik collega Vé al jaren. Ik heb haar kinderen uit haar verhalen voor de eerste keer op het potje weten gaan, hun eerste rapport weten krijgen en hun eerste puberconflicten weten uitvechten. En nu dit… “Ik weet niet wat die gasten hebben”, fulmineerde ze. “Maar de oudste zal, wil en moet naar een bal. Een bal, beeld je het in! En als het hier nu nog in de buurt zou zijn, tot daar… Maar ze wil per se naar een bal op 100 km van huis. Nergens anders wordt zo’n bal gegeven… Geen sprake van, dacht ik. Maar Lise gaat ook, en Fien mag en … Allez, je kent het wel…”
Ik kon er niet aan doen dat ik spontaan begon te gniffelen. Dat stadium zijn we – gelukkig – al voorbij. Het lijkt vooral een West- en Oost-Vlaams fenomeen te zijn waar de laatstejaars van de ‘betere’ scholen een bal organiseren. Neen, geen fuif!!! Een Bal met hoofdletter. Een Bal waar je alleen – voor de jongens – in nette broek, vest (of kostuum) en met das binnen mag. Waar je als meisje met de meest frullige kleren ook de meeste aandacht krijgt.
Het fenomeen kwam onze huiskamer binnen, zorgde voor discussies (“ga dan naar de eindejaarsfuif in de buurt!” “Neen, want die is stom”) en waar Julien en zijn vrienden zich uiteindelijk op hun paasbest – jawel – 130 km lieten voeren om in een godvergeten gemeente in een godvergeten oude discotheek naar het Bal der Bals te gaan.
Als chauffeur van dienst heb ik mijn ogen uitgekeken tot ze er pijn van deden. Sommige jongens van 16 zijn nog echte broekventen en het contrast met de opgeschoten, breedgeschouderde jongemannen van 18 is bijzonder groot, vooral als je hen in kostuum en das ziet. David en Goliath. Ik zag er meisjes toekomen, als grote Barbies in strechlimousines, zo ontsnapt uit een of andere reeks op MTV waarvan de titel me nu ontsnapt maar waar 16-jarigen exuberante verjaardagsfeestjes geven. De opgedirkte presentatie van de genodigden (die elk een duur ingangsticket hadden kunnen bemachtigen) is slechts schijn. Superklassiek aan de buitenkant van het gebouw, maar een keer binnen overstijgt het aanbod de klasse niet. Voetje voor voetje aanschuiven, wringen tussen allemaal jongeren die ervan overtuigd zijn dat hun leven van dat ene Bal afhangt en tevreden zijn als ze eindelijk een drankje hebben kunnen bemachtigen. Tenzij we het hebben over de duurbetaalde DJ’s die de gasten tot het ochtendgloren entertainden.
De tijd maakt mild…. Het is, hoe dan ook, bijzonder knap dat jongeren van 17 (want dat zijn laatstejaars) erin slagen om zo’n organisatie op poten te zetten, tot het securitypersoneel toe. Dat ze er bovendien in slagen om een collectief gevoel te creëren dat je er moét bijgeweest zijn.
‘The sky is the limit’ en heel Vlaanderen moet in hun bal kunnen investeren en dus organiseren die jonge mensen vol zelfvertrouwen bussen die in elke Vlaamse grootstad vertrekken en – gelukkig – ook als een Zwitsers uurwerk (zo stipt) de dolgedraaide Balgangers na het evenement opnieuw afzetten. Kwestie van de achterban vertrouwen te geven. De winst van de Bals gaat ook systematisch naar zeer nauwkeurig uitgekiende goede doelen.
Julien heeft een vergelijkende studie van een viertal Bals met hoofdletter gemaakt. Een volgende Bal lijkt er niet meer te komen. Hij is er ‘uitgegroeid’. Te veel volk, te luide muziek waardoor een conversatie onmogelijk wordt en te dure pintjes…

Désirée De Poot