De eindeloze blokperiode&

Stille nacht, heilige… Tja, stil zal het de volgende weken bij ons thuis zeker wel zijn. Niet uit respect voor de verjaardag van Jezuke, wel omdat voor onze gasten de blokperiode begint.

In onze tijd (hoor het klinken!) bestond die nog niet in december. In mijn tijd begon het academiejaar nog op 1 oktober, kregen we twee weken kerst- en paasvakantie, begon de ‘blok’ rond half mei en konden we op drie weken tijd 17 vakken afhaspelen. Met de hervorming van het hoger onderwijs ziet het er allemaal anders uit.

Het tweesemestersysteem zorgt voor twee piekmomenten in de blok. Drie lesvrije studieweken voor de examens in januari beginnen, daarna drie weken examens, gevolgd met een lesvrije week om van de emotie te bekomen. Op het einde van het tweede semester van hetzelfde laken een broek: drie lesvrije studieweken, drie weken examens en dan – met een beetje geluk – bijna drie maanden vakantie.

De kinderen krijgen nu meer voorbereidingstijd en meer tijd tussen hun examens, al moeten we eerlijkheidshalve zeggen dat de arme studentjes hun kerstvakantie wel helemaal in bloktijd zien opgaan. Ik bedank dus voor dit systeem, het zou niets voor mij zijn. De ervaring leert echter wel dat de gasten er eigenlijk beter door gaan studeren. Oppotten tot 1 mei is er niet meer bij…

Tot daar het goede nieuws.

Want laat ons nu eens tellen: drie weken blok, drie weken examens, twee keer per jaar. Zes weken blokverlof doet zelfs de hardste die-hard-ouder wankelen. Natuurlijk hoeven die jonge gasten geen continu toeziend oog meer. Wel een opbeurend woord, lekker eten (dat op tijd op tafel staat), af en toe een moedgevend duwtje in de rug of een relativerende babbel. Echtelijke discussies worden even uitgesteld om de sfeer niet te verpesten, televisieprogramma’s worden aangepast aan de lichtheid van het bestaan van studenten die even willen ontspannen en uitstapjes worden tot het allerminimum beperkt om het voor de gekluisterde jeugd niet te verleidelijk te maken. Twee keer zes weken lang staat alles in het Grote Teken van de Studerende Student. Niet om echt over te klagen, een mens mag blij zijn dat de kinderen al zo ver geraakt zijn en dat ze zich inzetten.

En toch wringt het een beetje… want dit is niet alles.

Marie en Julien volgen les aan twee verschillende instellingen, maar beide scholen zijn wel met elkaar geaffilieerd. En slagen ze er nu toch in om de twee agenda’s volledig naast elkaar te laten lopen. Julien is een week vroeger begonnen met de lessen in september, heeft een week vroeger blokverlof en een week vroeger examens. En, het lijkt voor de inrichtende macht bijna vanzelfsprekend, het blokverlof van Marie begint een week later, de examens een week later en de lesvrije week een week later. Of, om kort te zijn, in plaats van zes weken Grote Stilte, krijgen wij nog een extra week contemplatie. Twee keer per jaar. Met ook als gevolg dat het een extra gejongleer vraagt met werkuren en schema’s, avondlijke vergaderingen en andere geijkte kerstverplichtingen. De traditionele skivakantie tijdens de lesvrije week met het hele gezin (eerlijk gezegd: voor alle partijen op dat moment bijzonder welkom), is voltooid verleden tijd. Tenzij een van de twee gaat brossen en dat is nu ook weer niet wat we willen.

Ik weet het, nader beschouwd is het een superdeluxeprobleem. Voor ons dan toch. Je mag je immers niet voorstellen dat je ook nog een derde kind hebt dat nog in het middelbaar onderwijs zit. Dan kwamen er nog eens twee weken bij en zit je als ouder 9 weken (meer dan twee maanden) in gewijde stilte. Maar het leven zou wel een pak gemakkelijker zijn als die twee zusterscholen hun agenda’s eens naast elkaar zouden leggen en de lesroosters een beetje zouden gelijkstemmen. Als twee Vlaamse instellingen dat nog niet kunnen, hoe moeten we er dan godsnaam federaal ooit uitgeraken…

Désirée De Poot