vrijdag 09 december 2011 om 16u09
- Springlevend waren ze, de vroege jaren ’70, op de Antwerpse première van Groenten uit Balen. Op het scherm in de vorm van spuuglelijke blousons in nepbont, ziekenfondsbrillen, bakkebaarden van hier tot ginder, oranje-en bruine serviezen en lampenkappen. In de zaal in de vorm van onder andere Showbizz Bart, voor de gelegenheid verpakt in een jacquard debardeur.
Arbeiders en studenten één front!
U kent toch dat grapje over Groenten uit Balen, het toneelstuk? ‘Als je het niet gezien hebt, dan wil dat zeggen dat je er in meespeelde.’ Moet zo’n populair stuk per se verfilmd worden? Na het zien van Frank Van Mechelens interpretatie kunnen we daar volmondig ‘ja’ op antwoorden.
Voor de piepjongen onder u: Groenten uit Balen gaat over het arbeidersgezin De Bruycker (vader Jan, moeder Clara, dochter Germaine en een eeuwig kankerende opa) dat grondig door elkaar geschud wordt door een wilde staking bij de zinkfabriek Vieille Montagne in het Kempische Balen. Het oorspronkelijke stuk telde maar vijf personages, over de staking werd enkel gepraat.
De film brengt het grauwe fabrieksleven en de staking prominent in beeld, wat ook ruimte geeft voor bijkomende personages. Tegelijk blijft de film trouw aan de geest en taal van het oorspronkelijke stuk. Deze gewezen lerares Nederlands kende nog hele flarden dialogen uit het hoofd. Hier en daar is de inbreng van co-scenarist Guido Van Meir duidelijk, vooral in de scènes met de Leuvense studenten die bij de fabriek de revolutie komen prediken.
Velpon en pralines
Auteur-scenarist Walter van den Broeck kan op beide oren slapen: de tijdsgeest klopt tot in elk detail; de thematiek van het stuk is trouwens meer dan ooit pijnlijk relevant. En wat een geweldige cast is daar opgetrommeld zeg, tot in de kleinste rollen toe.
Stany Crets was nooit beter dan als de beproefde werkmens Jan, zijn machteloze woede grijpt je echt bij de strot. Tiny Bertels is voortreffelijk als Clara, niemand ooit met meer appetijt in een praline zien happen, en de frisse Evelien Bosmans is geknipt voor de rol van de Velponpikkende dochter. En laten we vooral Lucas Van den Eynde niet vergeten, effenaf indrukwekkend als stakingleider Piet.
Niets dan enthousiaste reacties op de receptie dus. En toen was er de Time Machine met hits als Hush en Wooly Bully, eerder late sixties dan seventies, maar wie kon dat toen nog iets schelen?
Linda Asselbergs
