maandag 19 december 2011 om 14u19
- Laat ik er maar geen doekjes om winden: Fiddler on the Roof was altijd al één van mijn favoriete musicals.
Al had ik de filmversie met Chaim Topol als de met God converserende joodse melkboer Tevye al minstens 5 keer gezien, bij elke heruitzending rond de feestdagen was ik present. En dan maar meekwelen met ‘Sunrise, sunset’, tot wanhoop van meer nuchter aangelegde huisgenoten.
Toegegeven, ik had mijn twijfels toen ik hoorde dat Lucas Van den Eynde de Vlaamse Tevye zou worden. Een voortreffelijk acteur, daar niet van, maar voor die iconische rol in het musicalwezen dacht ik toch aan een meer expansieve persoonlijkheid. Wim Opbrouck, waarom niet?
Tevye, een echte Mensch
Twijfels die bij de première totaal ongegrond bleken. Wat een geweldige Tevye zette Lucas hier neer: diepmenselijk als de straatarme familievader in het dorpje Anatevka aan de vooravond van de Russische revolutie, heen en weer geslingerd tussen enerzijds tradities, zijn enige houvast in een dramatisch tijdsgewricht, en anderzijds zijn liefde voor zijn rebellerende dochters.
Een doordachte vertolking met de juiste dosering drama en humor, maar nooit uit op het brede effect. Zelfs het overbekende ‘Als ik toch eens rijk was’, werd op deze manier geen op opendoekjes mikkend bravourenummer. De scène waarin Tevye zijn dochter Chava verstoot, die met een niet-jood wil trouwen, was dan weer ronduit hartverscheurend: links en rechts in de zaal werd driftig met de Kleenex gedept.
Van den Eyndes prachtprestatie paste overigens perfect in Frank Van Laeckes sobere, maar des te krachtiger enscenering, met spaarzame, maar functionele decors die de aandacht helemaal naar het verhaal trokken. Ook in de kleinere rollen werd genuanceerd geacteerd, noch slager Leiser Wolff noch koppelaarster Yentl of de oude rabbi waren karikaturen.
Mooie zangpartijen ook, waarbij vooral Karin Jacobs als Golde mij kon ontroeren. Zij speelt hier overigens samen met zoon Jelle en dochter Clara Cleymans, een sterk staaltje van familiaal ensemble-acteren. Een speciale vermelding ook voor het ensemble (in de ruimere zin) voor het dansduel tussen joden en Russen en de nachtmerriescène met de geest van oma Tzeitel. Kortom, een bijzondere en smaakvolle productie, pakkend als familiespektakel in de eindejaarssfeer.
Linda Asselbergs
