Wided Bouchrika
Wided Bouchrika
art director & freelance journaliste
Column

25/08/16 om 08:23 - Bijgewerkt op 26/08/16 om 14:57

'Dit is geen verhaal over aanranding of geweld'

Wided werd op een zomeravond aangerand in het park. Niemand behalve haar vriendin snelde ter hulp. "Ik merkte hoe ik, telkens ik het verhaal vertelde, de feiten weer ietsje meer ging minimaliseren. Ik vertelde mezelf dat ik niet zo dramatisch mocht doen."

'Dit is geen verhaal over aanranding of geweld'

© Getty Images/iStockphoto

Delen

Dit is geen verhaal over aanranding of geweld

Ik sloeg de insecten van me af terwijl mijn blote benen op een tapijt van sigarettenpeuken in het gras rustten. Ik dacht aan hoe mijn moeder zich telkens afvroeg waarom mensen ervoor kiezen in parken te zitten waar honden plassen. Gewillig deelde ik deze klamme ondergrond met een goede vriendin, en wat verderop een groepje maten, families aan picknicktafels, geliefden leunend tegen bomen, rokende daklozen met honden, en onze aanrander.

Dit is nog geen verhaal over aanranding of geweld.

Onze aanrander was vastberaden me tegen de grond te duwen. Dat ranzige gras. En zijn lippen tegen mijn huid aan te drukken. En andere dingen te doen die niet in me opkwamen, omdat mijn hoofd al barstte van verlangen om hem te zien gaan, deze ongemakkelijke situatie te zien eindigen. Mijn vriendin vervulde dat verlangen. Ze duwde hem. Maar dat is niet hoe ze hem liet verdwijnen. Ze incasseerde de klap. In het gezicht.

En toch is dit geen verhaal over aanranding of geweld.

Delen

De scene ontwikkelde zich en net als met elke slechte reclameboodschap, besloten de mensen in het gras deze over te slaan. Mijn vriendin en ik beleefden het hele ding. Geboren om deze rol te vertolken.

Dit is een bundeling van platitudes. En het banale verveelt. Dat kon ik aflezen van de gezichten van de geliefden. Zelfs onze aanrander leek de trivialiteiten des levens moe te zijn. De scene ontwikkelde zich en net als met elke slechte reclameboodschap, besloten de mensen in het gras deze over te slaan. Mijn vriendin en ik beleefden het hele ding. Geboren om deze rol te vertolken.

101 - 'Wat is het noodgeval?' - Geen. Dit is er eentje voor de wachtlijst. En terwijl we wachten, rijden drie auto's met mannelijke homo sapiens voorbij. 'Hmm, poeske!', roepen ze. Dat en eender welke andere denigrerende expressie die je maar bedenken kan.

Mijn hand reikt naar mijn short, trachtend deze naar beneden te trekken. Een vruchteloze poging om wat vlees te bedekken. Het herinnerde me aan de leerkrachten die me geboden geen korte rokjes, kleedjes of shorts te dragen. Die me - toen ik vroeg waarom andere meisjes dat dan wel mochten - antwoordden dat mijn benen zo lang waren, dat het de jongens gek maakte.

Vrouwen: mannen tot waanzin drijvend sinds 2 800 000 v.C.

Mijn vriendin kon niet besluiten of ze nu moest lachen of huilen. Haar gezicht vertrok van de pijn wanneer ze schakelde tussen emoties. Klassiek PMS. Hoog tijd om ons mannetje te staan. De enige fysieke herinnering aan dit alles was dan ook slechts haar hersenschudding. En dat is toch praktisch hetzelfde als een doorsnee kater.

Delen

Ik dacht niet dat ik van streek hoorde te zijn. Of dat het zelfs toegelaten was. Ik merkte hoe ik, telkens ik het verhaal vertelde, de feiten weer ietsje meer ging minimaliseren.

Dit is echt geen verhaal over aanranding of geweld.

Ik dacht niet dat ik van streek hoorde te zijn. Of dat het zelfs toegelaten was. Ik merkte hoe ik, telkens ik het verhaal vertelde, de feiten weer ietsje meer ging minimaliseren. Ik vertelde mezelf dat ik niet zo dramatisch mocht doen.

En dat is hoe ook ik bijgedragen heb tot deze maatschappelijke norm waarbij meisjes mogen verwachten gekust te worden als ze dat niet willen, geslagen te worden als ze protesteren, en gevraagd worden te glimlachen omdat we dan zo mooi zijn.

Wided Bouchrika.

Onze partners