Varen tussen zandstenen muren

22/04/09 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:26

Poëtische mijmeringen en mooie plaatjes : schrijver en oud-matroos Bart Plouvier en natuurfotograaf Guido Sterkendries voeren met een watermobilhome langs de grillige oevers van de Lot in Midden-Frankrijk.

Na het - voor mij althans - obligate half uur verloren rijden, vinden wij, een tweetal kilometer buiten Cahors, het bootverhuurbedrijf waar de licht bolbuikige vlootcommandant ons al een poosje verwacht. Op de kade, tussen de achtersteven van ons motorjacht en een braamstruiken walletje heeft men zowaar een witte loper uitgelegd. Waar hebben we dat verdiend ? De repel lijkt doorweven met bloemblaadjes, golft op de zachte bries en oogt zo fragiel dat ik besluit er geen gebruik van te maken. Af en toe lost een wit, bijna doorschijnend vlokje de stof en wordt het de rivier ingeblazen. Mijn oogzenuwen sturen berichten naar mijn reukzin : dat ik nu appelbloesem moet ruiken. Maar dat gebeurt niet. De flauwe geur van ongepelde garnalen die te lang in de zon hebben gelegen, bereikt mijn neusgaten. Kortsluiting in mijn hersenpan ? Gelukkig niet. Ik buk mij. Het vermeende bloementapijt blijkt uit miljoenen, één centimeter kleine, dode vliesvleugeligen te bestaan. "Efemeriden, eendagsvliegen", weet fotograaf Guido. "De schoonheid, de esthetiek van het efemere"... Nu ik de etymologische oorsprong van het woord heb aanschouwd zal ik het met nog meer omzichtigheid gebruiken. Alleen die verdomde garnalenlucht past niet in het plaatje. Hoewel. Is geur niet per definitie efemeer ? Die avond, gezeten op een terras, genietend van gamba's en witte wijn, zie ik hoe de volgende generatie eendagsvliegen zijn macabere paringsdans uitvoert in het licht van de ons omringende lantaarns. Dans, de meest efemere aller kunstvormen.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners