Tussen passie en petanque

01/08/07 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:25

Op een kwartiertje rijden van Marseille worden de klassieke ingrediënten van de Méditerranée - zon, zee, rotsen, badend in een feeëriek licht - gereduceerd tot hun glorieuze essentie. Zelfs een getormenteerde geest als Virginia Woolf kwam tot rust in de Calanques, fjorden op Provençaalse wijze.

Behalve een suite van componist Darius Milhaud is La cheminée du Roi René dat plekje in een Provençaals dorp waar het het lekkerst zonnekloppen is. In Cassis, een juweel van een kuststadje in amfitheatervorm tussen het rotsmassief van de Calanques en de duizelingwekkende Cap Canaille, is dat een bankje in de luwte van de oude haven, goed beschut tegen de mistral. De zon tintelt op mijn blote armen en benen zoals alleen de eerste lentezon dat kan, en mijn brein dobbert doezelig op het ritme van de vriendelijke golfslag. Mocht Moeder Natuur in opdracht van het Office du Tourisme gewerkt hebben, ze had het er niet beter kunnen afbrengen, denk ik zomaar voor me uit. Grote geesten waren het met mij eens. "Qui a vu Paris, mais n'a pas vu Cassis, n' a rien vu", beweerde de Provençaalse dichter Frédéric Mistral. ( Cassi zeggen ze hier, de eind-s wordt niet uitgesproken). Vlak bij de vuurtoren staat het standbeeld van zijn held Calendal, in de fameuze pierre de cassis waaruit ook de sokkel van het Amerikaanse Vrijheidsbeeld gehouwen werd. Niet dat dat op iedereen evenveel indruk maakt, vandalen hebben de heroïsche ansjovisvisser net van verse graffiti voorzien.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners