De vreemdelingen herbergen

13/08/08 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:25

Het meest actuele, dit. Brandend actueel. Schroeiend actueel. Want neen, evident is het niet, de vreemdelingen herbergen. Regeringen bijten er de tanden op stuk, de onze niet het minst. Maar een barmhartig werk, dat zeker, bevestigen die lost boys in het asielcentrum in Steenokkerzeel. "This is like parents."

Het zomert. En hun doorgaans stille wanhoop wordt plots hoorbaar. Almaar luider. Nogal oorverdovend zelfs, sinds ze als dreigende lemmings op daken, kranen en steigers klauteren. "Chantage", oordelen de oordelers. "Niet luisteren, zéker niet toegeven, anders is het einde ver zoek." Klopt als een zwerende vinger, natuurlijk. Maar een antwoord is het niet. En de vragen blijven. Vooral deze : hoe wanhopig moet je zijn om zonder eten naar de hemel te klimmen ? Om te stoppen met drinken - ooit geprobeerd, iemand ? Om liever te sterven op de drempel voor een gesloten deur, dan terug te keren naar de bekende geuren, geluiden en warmte van thuis ? Hoe wanhopig moet je zijn om jezelf achter te laten en niemand te worden in een of ander neverland ? Wanhopig, en tegelijk ontzettend hoopvol natuurlijk. Hoopvol dat die verhalen over het beloofde land waar zijn.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners