De dorstigen laven

06/08/08 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:25

'Kom binnen. Zet u. Een glas ?' En zo gaat dat. Eerste gebod der gastvrijheid. De drempel over, een fles ontkurkt. Wijn. Bier. Water. Melk, n'importe. 'Voel je thuis. Drink iets. Ik drink mee. ' De dorstigen laven, een werk van graag zien. Dat vooral. Een beetje voor God spelen ook, als je een dorstige een Westvleteren schenkt.

Een V8, fris uit de koelkast. In vliegende spurt naar mijn vader ermee, achter in de tuin aan het werk, in de zomerse hitte. In zijn pauze een groentesapje halen : mijn taak was het, en wat nam ik die ernstig. Misschien omdat wat volgde zo'n indruk op me maakte. Hoe hij de zweetdruppels van zijn voorhoofd veegde, het blikje er even over rolde, gretig het lipje eruit trok, en dan, de ogen dicht, in drie kolkende slokken het groentesap achteroversloeg, en hoe het daarna nog een halve minuut duurde voor hij zijn ogen weer opende. Een toverdrank, leek het.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners