Italiaans met een knipoog

18/03/10 om 16:39 - Bijgewerkt om 16:39

Bron: Knack Weekend

Omdat men in Italië de kunst verstaat om van weinig iets lekkers te maken, is in Il Macho (Antwerpen) de zuiderse kookstijl troef.

Italiaans met een knipoog

© Michel Vaerewijck

Op de plaats waar voorheen het eethuisje de Wereld van Kocagne was, bevindt zich sinds oktober 2009 Il Macho. Het buurtrestaurant valt in de smaak bij urban eaters door de eenvoud van decor en van keuken. Het is een plek voor 'gewone' hongerigen die, wars van bombast, al babbelend met een tafelgenoot, op een ongecompliceerde manier de maag willen vullen. Dus weinig tierelantijnen in Il Macho, maar wel een sobere inrichting in zwart en wit, die aangenaam contrasteert met de keramische tegelvloer van het oude huis. Sfeerbepalend zijn de zwarte hanglampen, die aan de binnenkant met goud bekleed zijn.

Ook op het bord probeert men alles wat niet echt noodzakelijk is, weg te laten. De koks kregen de moeilijke opdracht om simpel te koken. Omdat men in Italië de kunst verstaat om van weinig iets lekkers te maken, is in Il Macho de zuiderse kookstijl troef.

Centraal in de eetzaal staat Frederic Faen. Hij verhuisde van het 'moederhuis' Bien Soigné naar Il Macho. Frederic ontvangt vriendelijk en met zwier. Yvan Rysheuvels en Brice Lowet zijn de koks met dienst.

Eerst was er vitello tonnato van kalfsfilet, die in de diepvriezer had liggen opstijven en dungesneden maar halfbevroren op het bord kwam met een saus van mayonaise en tapenade (13 euro). De op de kaart beloofde appelkappers bleven uit. Ook was er aangekochte ravioli gevuld met ricotta met truffelparfum en op het bord gebracht met schijfjes champignons (16 euro).

Hoofdgerecht was spaghetti (op de kaart stond spaghettini maar die was blijkbaar op) met lapjes rauwe tonijn, chiliolie, citroenkappers en raketsla (17 euro) en linguine (die geen linguine was maar spaghetti) met schelpjes en platte peterselie in een bad van witte wijn, boter, olijfolie en schelpdierenjus (16 euro). Het glas werd gevuld met een Barbera d'Asti, Cascina Garitina Garanti 2006, een rode uit de Piëmont die fruit en finesse miste (29 euro).

Afsluiten deden wij met tarte tatin met een bol industrieel kaneelijs (7 euro). Wij vonden het eten goed gekruid en licht maar misten vakmanschap. Simpel is moeilijker dan men denkt, omdat de kleinste foutjes bloot komen te liggen.

Categorie: Italiaans met een knipoog
Keuken: 6
Decor: 7
Comfort: 6
Service: 7
Prijs/kwaliteit: 6

Pieter van Doveren

Lees meer over:

Onze partners